هر لحظه از لحظه ی قبل ترت برگرد و نو شو و تغییر مثبت داشته باش... هیچ وقت آنچه را که باعث آسیب به نگرشت می شود را دنبال نکن ولی اگر امید تعالی بود دنبال کن...

عین مثل عدم - ماه<-BlogAndPostTitle-> اینقدر پریشانم، که حد نداره... این روزها شب رو بیشتر می پسندم، یادش بخیر و خوبی آن روزهایی که شب هایش به امید کشف تو از دل می گریستم... ساده می نوشتی خدا را به تو می سپارم امّا نفهمیدی که وقتی یک شخص خدا را به کسی میدهد انگار تمام اختیار از او سلب می شود یعنی هیچ وقت دیگه قدرت انتخاب هم نداری از خدا پنهون نیست از شما چه پنهون احساس میکنم باید از این شهر برم.... اصلا گاهی باید رفت نه؟! تو چه عالی میفهمیدی و دوست داشتی و من هم دوست دارم خیال همون دوست داشته شدن رو به وسیله ی تو و من معتقدم از دنیا همین برایم می مونه... یعنی دیگه هیچ وقت احوالم رو نمی پرسی وای تو چقدر خوب منو مفهمیدی دوست دارم به خاطر این قدرت درک کنندگیت و درک شدنم به وسیله یکی چون تو زار بزنم .... مثل همیشه شاید این نوشته آخرین نوشته ام باشه ولی یادت هست وقتی می نوشتم اولش همه چیو تسلیمش می شدی ولی وقتی زمان می گذشت باز هم می گفتی نه و این نه که تو گفتی تا ابد بر روح من باقی ماند.... یعنی دوست دارم اگر مُردم روحم رو بیارم پیشت، فقط و فقط با تو باشم هر شب و هر لحظه تو زندگی کنی و من فقط نگاه کنم زندگیت رو یعنی میشه من برم اون دنیا و روحم دست خودم باشه بیام پیشت و نگات کنم... هنوز هست زمانی که تو برگردی ولی مگر شده فراق دو نفر اصلا خلاف قاعده طبیعت هست... راستش قصدادامه مطلب

"> - - "> ,, Blog, Weblog, Persian,Iran, Iranian, Farsi, Weblogs"> درباره وب نويسندگان موضوعات وب لینک دوستان برچسبها وب لینک های مفید تاريخ : | | نویسنده : | آخرین مطالب پيوندهای روزانه آرشیو مطالب لینک های مفید امکانات وب ادامه مطلب

این روزها افکارم چندان تعادل ندارد اگر آرامش پیدا کردم میخوام شریعتی ادامه بدم تا شاید بشه سیبی از این درخت پربار بچینم که این شاید از وجود من است نه از درخت سیب....

آشنا به آدم سر می زنه، ولی غریبه نه....

آشنا موقع تنگدستی دست آدم رو می گیره ولی غریبه نه...

به بعبارتی روشن تر آشنا جهان خود رو به جهان تو متصل می کنه ولی غریبه جهان خودش رو با تاکید ادامه میده...

عین مثل عدم - شب خیس<-BlogAndPostTitle-> شب خیس نمیدونم واقعا چرا اینقدر خودش رو اذیت میکنه... من تصمیم گرفتم تا ابد درباره بعضی چیزها باهاش حرف نزنم خیلی آسیب دیده... توی حموم و اینهمه اشک اخه چه فایده دارهِ... ادامه مطلب

خبر مرگ مرا نشنیدست

با چنین شیوه مرا مرگ دهد هر بار او

چونکه امروز گرفت چشم زمن

باز فردا کند او چشم دلم

چون دلم در نزد او بنشست شد آرام او

قصد تنهایی نکرده این طناب سخت پیمان و زمخت

با تو اما اینچنین دل را مرنجان چونکه دارم من سکوت

در نبودت هر چه کردم دست بردارم زدلبلکه شاید بشکند این عاشقی اما نشداینچنین از خود گذشتن در من و فامیل نیستوای اما تو چه گویم که بدی ای بی صدابا سخن می آیی و با یک سخن شک می کنیوقت من تلخ و دلم آشوب از قهر و غضببخت بد بخت منِ بیچاره را بدتر مکندر میان این همه ابله تو با من نیک باش ای نازنینتا که از صدق و صفا شاید درون ها پُر زِ دُرّیا من از تو بد شوم یا بد کنم من با زبانگر که گاهی چشم بندم بر حیایا شوم بی چشم از زشتی شیطان لعینتو برایم باش همچون یوسف پرهیزکاریوسفی کن با عزیزان شقی ات روح منجان و تن را با صدای گرم و شیوای دلتبازگردان در فراخ آن سپهر گرم رویدور کن از خود نقاب پول و زربا من این اندک زمان را با دگررویان چرا؟ای عزیزِ فارغ از شان تو مسکینی روحبا تو امروزم جهان آید به سوی دولت امیدوارس.غ ادامه مطلب

گریز ندارم از چشمِ جهان

چشم دارم به قلب جهان

تو قلب جهانِ منی

من نوکرِ رو سیاه درگاهت

گاهی گمان میکنم که سخت تر از خواندن کتب تفسیری فلان شخص نیست پس به خودم میگم چرا بیخود جوگیر میشی میری یه کتاب دو جلدی میخری و گاهی هم دلم میگه نه خوبه ولی ای کاش رمان دوست بودی ولی بازم رمان حال نمیده، تمام factزندگی من توی رمانگونه بودنشه....خب این روز ها زیاد خوب نیستم ولی بازم گاهی لحظه ها احساس میکنم دستی ناگهان مرا از سردی ناشی از ترسی که در اثر معلق بودن در هوای اندیشه های گوناگون است، نجات می دهد ولی خیلی از زمان های زندگیم در حیوانیت سپری شد.... حیوانیت و انسانیت دو بخش زندگی من است، آن بخشی که اندیشه در کار است، می توان از فایده سخن گفت و شاید اخلاقی شدن و آن بخشی که با عدم روبه روست از پرتگاه کوه دماوند مثل شهر قریب نیازهای آدمی که concept زندگی به خود می گیرد ولی من خود را از اینجا رانده ام به آیینی دیگر استوارم که خود دیدنی نیست... ادامه مطلب

آشنا بودی ولی بدتر زدشمن ساختی

ارتباط بین خود با من چرا بد ساختی؟

آنچه از روی وفا

بل آنچه از روی سخا

طعنه ی تلخی شدند این هر دو بی شک

آن زمانی که تو بر قلبم جفا برداشتی

سیرت روی تو را از بس که بوسیدم به عقل

کار عقل از عقل بیرون رفت در صبح نخست

بیخود و مجنون دل و بیچاره شد

آنکه می پنداشت تو از خود زبان انداختی

خاطرات در خاطرم بازی دهد، شیدا کند

همچو سربازی که بر دست وزیر افتاده است